Okres rekatolicyzacji w Kurzniach i Karłowicach, podobnie jak w całym księstwie brzeskim, zamyka konwencja z Altranstädt z 1707 r., na mocy której kościoły miały powrócić w ręce protestanckiej większości. Konwencja altransztecka była wynikiem nacisku króla szwedzkiego Karola XII, który korzystając z uprawnień zawartych w pokoju westfalskim upomniał się o prawa ewangelików śląskich. Złamanie przez cesarza Józefa I gwarancji zarówno tego pokoju, jak i listu majestatycznego z 1609 r. doprowadziło władców na skraj wojny. Za cenę 125 świątyń w księstwach legnickim, brzeskim, ziębickim i oleśnickim oraz we Wrocławiu, a także sześciu tzw. kościołów łaski monarchia habsburska uratowała pokój. Ostatecznie przekazanie protestantom kościołów w księstwach podlegających konwencji uregulował tzw. reces egzekucyjny z 8 lutego 1709 r. Zawierał on też szczegółowy wykaz przekazywanych kościołów, wśród których wymieniono Kauern (Kurznie), Kätzendorf (Karłowice) i Stoberau (Stobrawa) znajdujące się w granicach parafii karłowickiej. Jednak aby zredukować nieco straty Józef I powołał na terenie księstwa brzesko-legnicko-wołowskiego 15 nowych parafii katolickich zwanych kuracjami józefińskimi.

Nowa jednostka duszpasterska stanęła wobec wielu problemów. Najmniejszym z nich był brak świątyni, która mogłaby stać się jej ośrodkiem. Józef I, a następnie Karol VI zatroszczyli się o środki i miejsce budowy nowego, barokowego kościoła katolickiego. Ulokowano go w obrębie karłowickiego zamku stanowiącego, jako dawna domena książąt brzeskich, własność cesarską. Owa dość niewielka, bo dostosowana do skromnej liczenie parafii, kaplica powstała w 1715 r.

Prawdopodobnie pierwszym proboszczem został nieznany bliżej ks. Maller. Jednak rzeczywistym twórcą i sprawnym organizatorem kuracji był ks. Bartłomiej Józef Weltzowski, późniejszy archiprezbiter brzeski. Jego parafia była jedna z najrozleglejszych w księstwie i obejmowała miejscowości Karłowice, Kurznie, Kuźnica Katowska, Stare Kolnie, Stobrawa, Rybna, Roszkowice, Tarnowiec i Rogalice rozciągnięte na przestrzeni ok. 20 km. Liczba katolików była niewielka i oscylowała w granicach 12 – 15% w samych Karłowicach, a na obszarze parafii poniżej 10% , zasadniczo nie przekraczając ogólnej liczby 500 osób na ok. 5000 mieszkańców parafii. Obszar kuracji pokrywał się z zasięgiem cesarsko-królewskiej domeny, z siedzibą w karłowickim zamku.

W pierwszym piętnastoleciu liczba wiernych była niewielka. Obrazuje to fakt, iż w tym czasie zawarte zostały tylko 63 związki małżeńskie. Szczególne interesujące pozostają występujące w metrykach związki mieszane, których na ogólną liczbę 63 ślubów wystąpiły 10–krotnie stanowiąc 16% całości. Związki małżeńskie były w tym czasie zawierane we wszystkich miejscowościach. Ze względu zarówno na istnienie kościoła, jak i wyższą niż przeciętnie w parafii liczbę katolików najwięcej związków małżeńskich zawarto w Karłowicach. Na ogólną liczbę 63 ślubów, w Karłowicach udzielono 23, co stanowi 36,5% ogółu.

Ogólne położenie kuracji i wyznawców katolicyzmu, mimo poważnej zmiany politycznej jaką było przejęcie Ślaska przez Prusy w wyniku trzech wojen śląskich, nie uległa zmianie. Mimo że majątek domeny karłowickiej znalazł się w rękach protestanckich Hohenzollernów, jednak katolicy nadal korzystali bez przeszkód z kaplicy zamkowej. Katolicyzm utrzymywał nadal zbliżony udział procentowy wśród ludności dziewięciu miejscowości podlegających kuratusowi. Z czasem nastąpiły pewne przesunięcia odsetka katolików w poszczególnych wsiach, jednak utrzymywano procent ogółu mieszkańców badanego terenu.

Kuracja józefińska przetrwała w niezmienionym stanie prawdopodobnie do połowy XX w. Ustalenie dokładnej daty odłączenia do innej jednostki miejscowości Rogalice, Tarnowiec i Roszkowice nie było możliwe. Jeszcze w Schematyzmie duchowieństwa i kościołów archidiecezji wrocławskiej z 1952 r. wymieniono wieś Roszkowice (w starszej formie obocznej Raszkowice) . Następnie miejscowość ta została przyłączona do parafii Bąkowice. Podobnie wieś Tarnowiec, wchodząca pierwotnie w skład kuracji, została przyłączona do parafii w Mąkoszycach, powstałej w miejsce istniejącej uprzednio parafii ewangelickiej. W 1972 r. z byłej kuracji józefińskiej wydzielono parafię Stobrawa z miejscowościami Stobrawa, Stare Kolnie i Rybna. Obecnie parafia Karłowice obejmuje Karłowice, Kurznie i Kuźnicę Katowską. Po 1945 r. jej siedzibę przeniesiono do zwolnionego przez ewangelików, znacznie większego niż kaplica, dawnego zboru. Neogotycki kościół został zaadaptowany na potrzeby parafii katolickiej poprzez przeniesienie z kaplicy zamkowej ołtarzy: głównego, późnobarokowego z XVIII wieku, konserwowanego w 1935 r. oraz dwóch ołtarzy bocznych z pierwszej połowy XIX stulecia , a także chrzcielnicy z przełomu XVIII i XIX w. Z wyposażenia ewangelickiego zboru pozostawiono ambonę (kazalnicę) i organy. Kaplica będąca dawniej siedzibą kuracji jest obecnie własnością prywatną (jako część zamku) i nie pełni funkcji liturgicznych.

Przed wojną integralną część parafii stanowiła także szkoła katolicka, która znajdowała się w budynku przylegającym do plebanii, dziś już nieistniejącym. Ponadto znajdowały się dwa cmentarze katolickie. Stary, z zachowanymi nielicznymi nagrobkami z XIX w. położony jest w rejonie skrzyżowania ul. Kościelnej i Pokojowej. Nowy został założony w sąsiedztwie cmentarza ewangelickiego, być może po I wojnie światowej. Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1938 roku. Obecnie ta część cmentarza nazywana jest starą, ponieważ znajdują się tam przede wszystkim groby nowych mieszkańców Karłowic, przybyłych w 1945 i latach następnych, zmarłych w latach ’40 i ’50.

Parafia karłowicka w swojej historii znajdowała się w różnych jednostkach administracji kościelnej. Przynależność do wyższej jednostki w czasach średniowiecznych jest obecnie słabo uchwytna źródłowo. Notowana jest podległość archiprezbiteriatowi namysłowskiemu , jednak nie jest ona pewna. W roku 1799 została stwierdzona przynależność do archidiakonatu siołkowickiego , następnie w roku 1828 do archiprezbiteriatu namysłowskiego , a po roku 1845 do archiprezbiteriatu brzeskiego.