Z Karłowicami związana jest postać wybitnego naukowca-pszczelarza, księdza Jana Dzierżona obdarowanego przydomkiem „Kopernik ula". Jan Dzierżon (1811-1906) pochodził z powiatu kluczborskiego, z rodziny polskiego kmiecia. Po studiach teologicznych w 1835 roku zamieszkał w Karłowicach, gdzie został proboszczem. Jako pleban budował wiernych swymi kazaniami. Jego pogrzebowe i weselne przemówienia, noszące swoisty ludowy charakter, przyciągały nawet innowierców. Kuria wrocławska była zadowolona z młodego duszpasterza, powierzono mu nawet zastępstwo dziekana w bardzo rozległym dekanacie brzeskim. Ksiądz Jan Dzierżon bardzo szybko zdobył sobie zaufanie, a z czasem i głębokie przywiązanie swych parafian. Nie wstydził się młody proboszcz zapasać obyczajem ojców płachty na ramiona i siać zboża na równi z chłopami. Przybył im nowy, dzielny towarzysz pracy. On pierwszy wprowadził uprawę łubinu na piaszczystych gruntach Karłowic i wkrótce w jego ślady poszli chłopi Dobrał się też do zaniedbanych bagnistych łąk nad pobliską Stobrawą i wkrótce zmienił je nie do poznania. Ale przede wszystkim założył wielką pasiekę i nad nią „zakasał rękawy". Po kilku latach w dwunastu punktach okolicznych wiosek bielały już wśród chłopskich opłotków nieznane dotąd światu, zmyślne domki pszczele, słynne dzierżomowskie „dwojaki".

Światową sławę ksiądz Jan Dzierżon osiągnął właśnie jako pszczelarz, podejmując badania nad życiem i anatomią tych miododajnych owadów, realizował swą życiową pasję. Jan Dzierżon był autorem wielu cennych prac z zakresu pszczelarstwa, konstruktorem ula o ruchomych plastrach, odkrywcą dzieworództwa u pszczół. Właśnie to odkrycie przyniosło mu sławę w całej Europie. Oprócz tego brał też żywy udział w wypadkach Wiosny Ludów, za co ukarały go później władze pruskie.

W roku 1863 opublikował we wrocławskim piśmie artykuł pt. „Pożałowania godne", w którym ujął się za wyzyskiwanym ludem polskim swej parafii. Ponownie bronił parafian przed wyzyskiem dzierżawcy majątku królewskiego w Karłowicach, Hildebrandem, w wyniku czego, osaczony przez władze kościelne i pruskie, musiał w 1868 roku zrzec się pełnienia urzędu. W roku 1873 Jan Dzierżon odmówił uznania dogmatu o nieomylności papieża, co ściągnęło na niego klątwę. W 1884 roku z żalem opuścił Karłowice, udając się do rodzinnej wsi Łowkowice, niedaleko Kluczborka. (Gładysz, 1957). Pamiątki po tej wybitnej postaci znajdują się w kluczborskim i dzierżoniowskim muzeum, a dom w którym przez 49 lat mieszkał w Karłowicach - stoi do dzisiaj i jest otoczony specjalną opieką. W 2011 roku, z okazji obchodów dwusetlecia urodzin Jana Dzierżona, na domu w którym mieszkał uroczyście odsłonięto pamiątkową tablicę.